Owen Tudor


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Owen Tudor, ook bekend als Owain ap Maredudd ap Tudor (ca. 1437 CE), de voormalige echtgenote van Henry V van Engeland (r. 1413-1422 CE) en moeder van Henry VI van Engeland (r. 1422-61 & 1470-71 CE) ). Het echtpaar had verschillende kinderen, onder wie Edmund Tudor wiens zoon Henry Tudor Henry VII van Engeland zou worden (r. 1485-1509 CE) en zo het koninklijke huis van Tudor stichtte. De Tudors zouden tot 1603 CE over Engeland regeren in wat velen beschouwen als de Gouden Eeuw van het land. Owen Tudor, een fervent aanhanger van Henry VI tijdens het dynastieke geschil van de Rozenoorlogen (1455-1487 CE), werd in 1461 CE gevangengenomen en onthoofd door Yorkistische troepen.

Catharina van Valois

Catharina van Valois was de dochter van Karel VI van Frankrijk (r. 1380-1422 CE) en ze trouwde met Henry V van Engeland in de kathedraal van Troyes op 2 juni 1420 CE. Dit huwelijk was het resultaat van Henry's grote overwinning op de Fransen in Agincourt in 1415 CE tijdens de Honderdjarige Oorlog (1337-1453 CE). Toen de Engelse koning dit opvolgde met de verovering van Normandië en Parijs, kon hij in mei 1420 CE onderhandelen over het gunstige Verdrag van Troyes. Volgens dit verdrag zou Hendrik na de dood van Karel VI tot koning van Frankrijk worden benoemd. Het nieuwe regime zou via het huwelijk van Henry met Catherine aan het oude worden gekoppeld. Helaas stierf Henry, waarschijnlijk aan dysenterie, in 1422 CE en hij miste de kans om de koning van Frankrijk te worden met minder dan twee maanden; Karel VI stierf op 21 oktober 1422 CE. Henry werd opgevolgd door zijn zoontje naamgenoot, gekroond tot Henry VI in november 1429 CE.

Catherine, nu een ex-koningin en moeder van de regerende kinderkoning, was niet tevreden met een teruggetrokken leven voor de rest van haar leven. Ze had een geheime affaire met een Welshe edelman die deel uitmaakte van haar huishouden. De historicus Nigel Jones geeft het volgende verslag van hoe hun affaire begon:

Catharina van Valois werd beroofd achtergelaten, een wellustige jonge vrouw in de bloei van haar leven. Ze bleef niet lang vrijgezel. Owen Tudor, een knappe jonge Welshman van obscure afkomst, was haar Hoeder van de Kleerkast geworden. Volgens een romantisch gerucht had Owen de koningin opgemerkt toen hij, onbekwaam dronken, op haar schoot strompelde. Geïntrigeerd bespiedde ze hem terwijl hij naakt zwom, [en] beviel wat ze zag...

(99-100)

Owens achtergrond is misschien onduidelijk, maar we weten wel dat hij rond 1400 GT werd geboren als zoon van Meredudd Tudor en Margaret, dochter van Dafydd Fychan. De Tudors, of Tewdwrs, waren koningen van Deheubrath en hadden landgoederen in Noord-Wales. Ze zouden al snel nog hoger stijgen en twee graafschappen in Engeland krijgen, die hen werden toegekend door Henry VI, die optrad als een gulle beschermer van zijn halfbroers en zussen.

Gevangenisstraf en dood

Het Engelse parlement verbood Catherine om te hertrouwen zonder toestemming van de koning in 1428 CE, maar de voormalige koningin negeerde dit en trouwde toch in het geheim met Owen. De vakbond werd geheim gehouden tot 1436 CE, maar toen het bekend werd, moest Catherine zich terugtrekken in een nonnenklooster in Bermondsey buiten Londen, waar ze het volgende jaar voortijdig stierf. Owen verging het nog erger en werd opgesloten in de Newgate Prison. De Welshman wist te ontsnappen in 1438 CE en dook onder in zijn geboorteland Wales. Owens fortuin verbeterde toen hij een leger op de been bracht om Henry VI te steunen, maar na de slag bij Mortimer's Cross in februari 1461 CE werd Owen gevangengenomen door Yorkistische troepen. Hij werd vervolgens onthoofd op de markt van Hereford terwijl de Oorlogen van de Rozen, het dynastieke geschil tussen het Huis van Lancaster en het Huis van York woedde.

Liefdesgeschiedenis?

Schrijf u in voor onze gratis wekelijkse e-mailnieuwsbrief!

Owen Tudor en Catherine van Valois hadden vijf kinderen, en zo werd de Tudor-dynastie geboren.

Volgens de overlevering had Owen, toen hij met zijn op handen zijnde executie werd geconfronteerd, geklaagd dat "het hoofd dat eens op de schoot van koningin Catherine had gelegen, nu op de voorraad van de beul zou liggen" (geciteerd in Jones, 107). Nadat het vreselijke vonnis was uitgevoerd, werd gezegd dat een plaatselijke gek het hoofd had schoongemaakt, het haar had gekamd en het met kaarsen had omringd, aangezien die specifieke dag het feest van Lichtmis was. Owen Tudor werd begraven in Greyfriars in Hereford.

Geboorte van het Huis van Tudor

Owen Tudor en Catherine van Valois kregen vijf kinderen - drie zonen en twee dochters - en zo werd de Tudor-dynastie geboren. Een van de zonen van het echtpaar was Jasper Tudor, graaf van Pembroke (l. 1431-1495 CE), die later effectief over Wales zou regeren voor de Engelse monarchie. Een andere zoon was Edmund Tudor (l. 1430-1456 CE), graaf van Richmond, die trouwde met Margaret Beaufort (lc 1441-1509 CE), de achterkleindochter van John of Gaunt, hertog van Lancaster en zoon van Edward III van Engeland ( nr. 1312-1377 CE). Edmund en Margaret hadden een zoon, Henry Tudor (geb. 1457 CE) die via zijn moeder, zij het in de verte, een onwettige connectie met het Huis van Lancaster kon claimen. Henry Tudor heeft zijn vader Edmund nooit gekend, aangezien hij drie maanden voor zijn geboorte aan de pest stierf.

Door een reeks van doden en ongelukken, en na de nederlaag bij Mortimer's Cross en de ballingschap van zijn oom Jasper Tudor naar Frankrijk, werd Henry Tudor de belangrijkste Lancaster-kandidaat voor de troon van Engeland tijdens de laatste fase van de Oorlogen van de Rozen. Vreemd genoeg stond Henry destijds bekend als Henry of Richmond (na het graafschap dat hij van zijn vader had geërfd) en ondanks de liefde die moderne historici hebben voor het labelen van alle dingen 'Tudor' voor die periode, werd de Tudor-achternaam heel weinig gebruikt door hem of zijn opvolgers.

Als hoofd van de zaak van Lancaster, ging Henry door met het uitdagen en omverwerpen van de impopulaire Yorkistische koning Richard III van Engeland (reg. 1483-1485 CE) en werd in 1485 CE gekroond tot Henry VII van Engeland, de eerste Tudor-monarch. Toen Henry VII in 1486 CE trouwde met Elizabeth van York (1466-1503 CE), dochter van Edward IV van Engeland (reg. 1461-70 CE & 1471-83 CE), werden de twee rivaliserende huizen van York en Lancaster eindelijk verenigd. De vorsten in de volgende eeuw zouden nu Tudors zijn en grote namen omvatten als Henry VIII van Engeland (r. 1509-1547 CE) en Elizabeth I van Engeland (r. 1558-1603 CE).


The Tudors: Inleiding tot een koninklijke dynastie

De Tudors zijn de beroemdste Engelse koninklijke dynastie en hun naam blijft dankzij films en televisie in de voorhoede van de Europese geschiedenis. Natuurlijk zouden de Tudors niet in de media verschijnen zonder iets om de aandacht van mensen te trekken, en de Tudors - Henry VII, zijn zoon Henry VIII en zijn drie kinderen Edward VI, Mary en Elizabeth, alleen gebroken door de regel van negen dagen van Lady Jane Gray - bestaat uit twee van Engelands beroemdste monarchen en drie van de meest gewaardeerde, elk met veel fascinerende, soms ondoorgrondelijke persoonlijkheid.

De Tudors zijn net zo belangrijk voor hun acties als hun reputatie. Ze regeerden over Engeland in de tijd dat West-Europa van de middeleeuwen naar de vroegmoderne tijd ging, en ze voerden veranderingen door in het regeringsbestuur, de relatie tussen kroon en volk, het beeld van de monarchie en de manier waarop mensen aanbaden. Ze hielden ook toezicht op een gouden eeuw van Engels schrijven en verkennen. Ze vertegenwoordigen zowel een gouden eeuw (een term die nog steeds wordt gebruikt in een recente film over Elizabeth I die werd getoond) als een tijdperk van schande, een van de meest verdeeldheid zaaiende families in Europa.


Owen Tudor - Geschiedenis


Owen Tudor (1400-1461)
Geboren: 1400, waarschijnlijk op Anglesey, Gwynedd
Koninklijke dienaar
Overleden: 2 februari 1461 in Hereford, Herefordshire

Owain ap Maredudd ap Tudur, de grootvader van vaders kant van koning Hendrik VII, behoorde tot een Welshe familie van oudsher. Ze waren directe mannelijke afstammelingen van de mysterieuze Koning Cadrod van Calchfynedd (de Keltische Chilterns) en naaste verwanten van de Prinsen van Deheubarth (Zuidwest-Wales). Ze waren een familie uit Anglesey, die veel belangrijke posten bekleedde onder de Engelse koningen. Owains vader, Maredudd, was in 1392 Escheator van Anglesey en tevens rentmeester van de bisschop van Bangor. Zijn vrouw was Margaret, dochter van Dafydd Fychan ap Dafydd Llwyd. Er wordt gezegd dat Maredudd een man doodde, vogelvrij was en met zijn vrouw naar Snowdon vluchtte, en dat daar Owain Tudor werd geboren, maar het lijkt waarschijnlijker dat Maredudd alleen vluchtte en dat Owain in zijn afwezigheid werd geboren. Helaas was Maredudd de neef van moederskant van Owain Glyndwr en het vasthouden aan zijn opstandige zaak van de familie leidde tot hun rampzalige val uit de gratie.

Er wordt gezegd dat Owain aanwezig was als een van de Welsh-band in Agincourt (1415) en zich zo onderscheidde dat hij werd beloond door te worden benoemd tot een van de esquires van het lichaam van Henry V, maar hij lijkt nogal jong te zijn geweest voor dergelijke destijds een bericht. Hij schijnt in 1421 in dienst te zijn geweest van Sir Walter Hungerford, de rentmeester van de koning, in Frankrijk en het was waarschijnlijk via zijn beschermheer dat hij zijn weg naar het koninklijk hof vond.

In de verhalen rond Owains eerste ontmoeting met de weduwe-koningin, Catharina van Valois, is het moeilijk om feit van fictie te onderscheiden. Er is misschien enige waarheid in de traditie dat hij voor het eerst onder de aandacht van de dame kwam toen hij onhandig op haar schoot viel tijdens een koninklijk bal in Windsor kasteel. Latere verfraaiingen zeggen dat de koningin haar zinnen op Owain richtte nadat ze hem in het geheim naakt had zien baden in de Theems. Ze wisselde van outfit met haar dienstmeisje en sprak met hem af om hem incognito te ontmoeten. Owain werd een beetje te vertrouwd tijdens het rendez-vous en toen Catherine hem wegduwde, ontstond er een worsteling en krabde hij per ongeluk haar wang. Pas toen hij de koningin de volgende ochtend diende, realiseerde Owain zich de ware identiteit van zijn minnaar!

Er wordt gezegd dat de dame met Edmund Beaufort had willen trouwen, maar werd verhinderd door haar zwager, de hertog van Gloucester, om redenen van hoofse factie. "Niet in staat haar vleselijke hartstochten te beteugelen, zocht Catherine dus naar een burger op wie de Raad van de Koning "redelijkerwijs geen wraak zou kunnen nemen op zijn leven". Owain werd zeker een dienaar in de kamer van de weduwe-koningin in de jaren 1420 en is mogelijk benoemd tot kleermaker van haar garderobe. De koningin en haar minnaar woonden grotendeels in Baynard's Castle toen ze in de stad waren, en bij Kasteel van Wallingford in Berkshire wanneer u de stad uit bent. Op welk tijdstip de echtelijke verbintenis met Owain Tudor precies plaatsvond, is moeilijk vast te stellen - waarschijnlijk rond 1428 - maar het lijkt altijd als een wettig huwelijk te zijn aanvaard. De wet, die begin dat jaar werd aangenomen, waardoor het een ernstig misdrijf werd om zonder toestemming van de koning met een weduwe-koningin te trouwen, is het bewijs dat er toen niets van bekend was, in ieder geval publiekelijk, terwijl de geboorte van de kinderen nauwelijks zijn verborgen.

Edmund, hun oudste zoon - later graaf van Richmond en vader van koning Hendrik VII - werd geboren in Hadham in Hertfordshire in 1430. Een tweede zoon, Jasper, later graaf van Pembroke en hertog van Bedford, volgde een jaar later. Dan was er Owain die op volwassen leeftijd monnik werd in Westminster. Ze hadden zeker een dochter die jong stierf, maar suggesties dat Thomasina, de vrouw van Reynold, Lord Gray van Wilton, hun dochter was, zijn onjuist. Owains bastaardzoon, Dafydd, zou geridderd zijn door Hendrik VII, die hem Mary, dochter en erfgename van John de Bohun van Midhurst in Sussex, ten huwelijk schonk.

In 1436, misschien onder invloed van Gloucester, werden de kinderen van Tudor van de koningin weggenomen en werd ze opgesloten in, of meer waarschijnlijk vrijwillig met pensioen vanwege een slechte gezondheid, naar de abdij van Bermondsey. Ze stierf daar op 3 januari 1437 en, zonder haar bescherming, werd Owain onmiddellijk ontboden door zijn stiefzoon, Koning Hendrik VI, die wenste en wilde dat ene Owain Tudor, die bij de genoemde koningin woonde, in zijn aanwezigheid zou komen. Tudor was op dat moment in Daventry in Warwickshire en weigerde te komen zonder een schriftelijk vrijgeleide en, binnen handbereik kwam, achtte hij het verstandig om toevlucht te zoeken in Westminster. Daar bleef hij enige tijd, ondanks pogingen om hem in de val te laten lopen door hem ertoe te brengen zich te verspreiden in een taverne bij Westminster Gate. Eindelijk kwam hij voor de raad en verdedigde zijn zaak. Owain werd vrijgesproken van alle aanklachten en mocht terug naar Wales, maar in strijd met de vrijgeleide werd hij weer teruggebracht door Lord Beaumont en de leiding gegeven aan de graaf van Suffolk in zijn oude huis, Wallingford Castle. Later werd hij overgebracht naar de gevangenis van Newgate. Met zijn priester en dienaar wist Owain te ontsnappen, maar hij werd al snel weer opgesloten. In juli 1438 was hij verplaatst naar Windsor Castle, maar het jaar daarop werd hij vrijgelaten. Hij kreeg kort daarna gratie en werd vervolgens goed behandeld door zijn stiefzoon, die inmiddels volwassen was geworden.

De koning nam Owain in huis, stond hem een ​​lijfrente toe en was erg aardig voor zijn zonen. Van zijn kant bleek Owain een trouwe Lancastrian te zijn. Hij trok zich terug in Noord-Wales en vlak voor de Slag bij Northampton (10 juli 1460) benoemde Henry hem tot Keeper of the Parks bij Denbigh. Hij werd gevangengenomen in de Slag bij Mortimer's Cross (februari 1461) en op bevel van de jonge Edward IV werd hij onthoofd op de marktplaats van Hereford. Zijn hoofd werd op het marktkruis gelegd waar een vrouw, die door een tijdgenoot gek wordt genoemd, zijn haar liet kammen en zijn gezicht liet wassen, en vele brandende kaarsen zette. Zijn lichaam werd begraven in een kapel van de Church of the Grey Friars in Hereford.

Zwaar bewerkt van Sidney Lee's 'Dictionary of National Biography' (1899)


Inhoud

Historici beschouwen de afstammelingen van Ednyfed Fychan, waaronder Owen Tudor, een van de machtigste families in het 13e tot 14e-eeuwse Wales. De afstammelingen van zijn vele zonen zouden een rijke 'ministeriële aristocratie' [2] vormen, die als leidende dienaren van de prinsen van Gwynedd zou optreden, en een sleutelrol zouden spelen in de pogingen om één Welsh vorstendom te creëren. Dit voorrecht bleef bestaan ​​na de verovering van Wales door Edward I, waarbij de familie in Wales de macht bleef uitoefenen in naam van de koning van Engeland. Er bleef echter een besef van het Welshe erfgoed van de familie en de bijbehorende loyaliteit bracht hen ertoe deel te nemen aan de onderdrukte Glyndŵr Rising. [3]

Het feit dat er weinig bekend is over het vroege leven van Tudor en dat het in plaats daarvan grotendeels gemythologiseerd is geworden, wordt toegeschreven aan het aandeel van zijn familie in de Glyndŵr Rising. Er is verschillende keren gezegd dat hij de bastaardzoon was van een bierhuishoudster, dat zijn vader een voortvluchtige moordenaar was, dat hij vocht bij Agincourt, dat hij de bewaker was van het huishouden of de garderobe van koningin Catherine, dat hij een schildknaap was van Henry V, en dat zijn relatie met Catherine begon toen hij tijdens het dansen op de schoot van de koningin viel of tijdens het zwemmen de aandacht van de koningin trok. De zestiende-eeuwse Welshe kroniekschrijver Elis Gruffydd merkte wel op dat hij haar riool was (iemand die gerechten op tafel zet en ervan proeft [4] ) en bediende. Het is echter bekend dat na de Glyndŵr Rising verschillende Welshmen posities aan het hof veiligstelden, en in mei 1421 voegde een 'Owen Meredith' zich bij het gevolg van Sir Walter Hungerford, 1st Baron Hungerford, de rentmeester van het huishouden van de koning van 1415 tot 1421. [ 1]

Hendrik V van Engeland stierf op 31 augustus 1422 en liet zijn vrouw, koningin Catherine, weduwe achter. [5] De weduwe-koningin woonde aanvankelijk bij haar zoontje, koning Hendrik VI, voordat hij vroeg in zijn regering naar Wallingford Castle verhuisde. Er wordt aangenomen dat Catherine in 1427 een affaire begon met Edmund Beaufort, 2de hertog van Somerset. Het bewijs van deze affaire is twijfelachtig, maar de verbinding leidde tot een parlementair statuut, dat het hertrouwen van koninginnen van Engeland regelde. De historicus G.L. Harriss suggereerde dat het mogelijk was dat de affaire leidde tot de geboorte van Edmund Tudor. Harriss schreef: "Van nature is het bewijs voor de afstamming van Edmund Tudor niet overtuigend, maar dergelijke feiten, zoals kan worden verzameld, laten een aangename mogelijkheid toe dat Edmund 'Tudor' en Margaret Beaufort neven en nichten waren en dat het koninklijke huis van ' Tudor' is in feite aan beide kanten uit Beauforts voortgekomen." [6] Ondanks het statuut wordt aangenomen dat Catherine op een onbekende latere datum met Owen trouwde. [1]

"Owyn tedder trouwde met koningin Kateryn en was getrouwd met Henry die je hebt gehad door Edmunde Yerle van Rychemond Jaspar en Edward de zei dat Edmund getrouwd was met Margarete en hij was getrouwd met John hertog van Somersett."

De 15e-eeuwse Chronicle of London klinkt een soortgelijke toon. Er staat dat ". Oweyn [Tudor] hadde eerder getrouwd met de koningin Katerine, en hadde iij of iiijor kinderen hier zijn." [8]

    (1430-1 november 1456) werd geboren in Much Hadham Palace in Hertfordshire of in Hadham in Bedfordshire. Edmund werd de eerste graaf van Richmond in 1452 en trouwde later met Margaret Beaufort. In 1456 stierf hij aan de pest in Carmarthen, drie maanden voor de geboorte van de zoon van het paar in Pembroke Castle. Die zoon, Henry, werd later koning van Engeland en stichtte de Tudor-dynastie. [9] (1431-1426 december 1495) werd geboren in Hatfield. Hij werd de 1e graaf van Pembroke in 1452, maar werd in 1461 als verrader gebrandmerkt. Hij werd echter de 1e hertog van Bedford in 1485. Hij was de tweede echtgenoot van Catherine Woodville, weduwe van de hertog van Buckingham en zus van Elizabeth Woodville , echtgenote van Edward IV. Ze hadden geen probleem. Jasper had een onwettige dochter genaamd Ellen Tudor. Ellen trouwde (1) William Gardiner, van Londen, skinner (overleden testaat 1485), met wie ze vijf kinderen had: Thomas (King's kapelaan, Prior van Blyth, Nottinghamshire, Prior van Tynemouth, Northumberland), Philippe, Margaret, Beatrice, en Anna. Ellen trouwde (2e) vóór 1493 met William Sibson (of Sybson), uit Londen, skinner. In de periode 1501–15 klaagden Peter Watson of London, draper, en William Sybson, echtgenoot van Ellen, wijlen de vrouw van William Gardiner, de burgemeester, wethouders en sheriffs van Londen in Chancery aan namens de kinderen van William Gardiner, om het deel van William's zoon, Thomas Gardiner, terug te krijgen, die Westminster Abbey was binnengegaan.
  • Eduard Tudor. Er is heel weinig bekend over het leven van dit kind. De Tudor-historicus Polydore Vergil verklaarde dat dit kind, dat hij niet noemde, "een monnik in de orde van St. Benet werd en niet lang daarna leefde". [10]William Camden verwees naar dit kind als Edward Tudor, en gaf aan dat hij begraven ligt in de kapel van St. Blaise in Westminster Abbey, vlakbij het graf van abt Nicholas Litlington. [11] Toch wordt hij in de meeste gepubliceerde bronnen Owen Tudor genoemd, waarvan de redenen niet duidelijk zijn. De moderne historicus Pearce heeft echter aangetoond dat er in deze periode geen monnik met de naam Edward of Owen Tudor in Westminster Abbey bestond. Een alternatieve theorie van Pearce is dat Edward Tudor dezelfde persoon is als Edward Bridgewater, een bekende monnik in Westminster Abbey, die rond 1471 stierf. Deze theorie lijkt ongegrond.
  • Polydore Vergil zegt dat Owen en koningin Katherine ook een dochter hadden die non werd, hoewel geen enkele andere bron dit bevestigt.

Owen Tudor had ten minste één onwettig kind, door een onbekende minnares:

  • Sir David Owen werd in 1459 geboren in Pembroke Castle. [12] Later verwierf hij Southwick Court in Wiltshire voordat hij trouwde met een erfgename die het landgoed Cowdray in Sussex meebracht. Hij is begraven in de priorijkerk van Easebourne, in de buurt van Midhurst.

Na de dood van koningin Catherine verloor Owen Tudor de bescherming van het statuut over het hertrouwen van weduwe-koninginnen en werd opgesloten in de Newgate-gevangenis. [13] In 1438 ontsnapte hij, maar werd later heroverd en in hechtenis gehouden door de agent van Windsor Castle. [14] In 1439 verleende Hendrik VI van Engeland hem een ​​generaal pardon en herstelde hij zijn goederen en land. [15] Bovendien verleende Henry VI hem een ​​pensioen van £ 40 per jaar, voorzag hem van een positie in de rechtbank en benoemde hem tot Keeper of the King's Parks in Denbigh. In 1442 verwelkomde Hendrik VI zijn twee halfbroers, Edmund en Jasper, aan het hof. In november 1452 werden Owens zonen Edmund en Jasper tot graven van Richmond en Pembroke gemaakt met de erkenning dat ze halfbroers van de koning waren. [16] In 1459 werd het pensioen van Tudor verhoogd tot £ 100 per jaar. [17] Owen en Jasper kregen de opdracht om een ​​dienaar van John Dwnn van Kidwelly, een Yorkist, te arresteren en later dat jaar verwierf Tudor een belang in de verbeurde landgoederen van een andere Yorkist, John, Lord Clinton. Op 5 februari 1460 kregen Tudor en Jasper levenslange ambten in de heerschappij van Denbigh van de hertog van York, een voorbode voor hun latere heerschappij. [1]

Owen Tudor was een vroeg slachtoffer van de Oorlogen van de Rozen (1455-1487) tussen het Huis van Lancaster en het Huis van York. Hij voegde zich bij het leger van zijn zoon Jasper in Wales in januari 1461, een strijdmacht die werd verslagen in de Slag bij Mortimer's Cross door Edward van York. Op 2 februari werd Tudor gevangengenomen en onthoofd in Hereford. Zijn hoofd werd daar op het marktkruis geplaatst, "en een gekke vrouw kembyd hys here and wysche a way the blood of hys face" [18] en zette 100 kaarsen om hem heen. Tudor had echter verwacht dat hij zou worden opgesloten in plaats van geëxecuteerd. [19] Even voor zijn executie realiseerde hij zich dat hij zou sterven en mompelde hij "dat hij zal liggen op de stok die gewoon was om op Quene Katheryns lappe te liggen." [20] Zijn lichaam werd begraven in een kapel aan de noordkant van de Greyfriars' Church in Hereford. Hij had geen gedenkteken totdat zijn onwettige zoon, David, een graf had betaald voordat het klooster werd ontbonden. [1]

Owen was een afstammeling van Rhys ap Gruffydd (1132-1197), heerser van het koninkrijk Deheubarth, via de geslachten die volgen:

Rhys had een dochter, Gwenllian ferch (dochter van) Rhys, die trouwde met Ednyfed Fychan, Seneschal van het Koninkrijk Gwynedd (d. 1246).

Ednyfed Fychan en Gwenllian ferch Rhys waren de ouders van Goronwy ab Ednyfed, heer van Tref-gastell (d. 1268). Goronwy was getrouwd met Morfydd ferch Meurig, dochter van Meurig van Gwent. Meurig was de zoon van Ithel, kleinzoon van Rhydd en achterkleinzoon van Iestyn ap Gwrgant, de laatste koning van Morgannwg (regeerde 1081-1091) vóór de verovering door de Noormannen.

Goronwy en Morfydd waren ouders van Tudur Hen, Lord of Penmynydd (d. 1311). Tudur Hen trouwde met Angharad ferch Ithel Fychan, dochter van Ithel Fychan ap Ithel Gan, heer van Englefield. Zij waren de ouders van Goronwy ap Tudur Hen, heer van Penmynydd (d. 1331).

Goronwy ap Tudur was getrouwd met Gwerfyl ferch Madog, dochter van Madog ap Dafydd, Baron van Hendwr. Zij waren de ouders van Tudur ap Goronwy, ook wel bekend als Tudur Fychan ("Tudur de Kleine") om hem te onderscheiden van zijn grootvader Tudur Hen ("Tudur de Oude"), heer van Penmynydd (d. 1367).

Tudur Fychan trouwde Margaret ferch Thomas van Is Coeod, van de inheemse en oude koninklijke huizen van Wales. Margaret en haar zussen, Ellen en Eleanor, stamden af ​​van Angharad ferch Llywelyn, dochter van Llywelyn de Grote.

Tudur en Margaret waren ouders van Maredudd ap Tudur (overleden 1406). Maredudd trouwde met Margaret ferch Dafydd, de dochter van Dafydd Fychan, heer van Anglesey, en zijn vrouw, Nest ferch Ieuan.

Maredudd ap Tudur en Margaret ferch Dafydd waren de ouders van Owen Tudor.

Het lijdt weinig twijfel dat Owen van zachte komaf was. Koningin Catherine, die door de regenten van haar zoon geen toestemming had gekregen om te trouwen met Edmund Beaufort, hertog van Somerset, zou bij het verlaten van het hof hebben gezegd: "Ik zal trouwen met een man die zo laaghartig, maar zachtaardig is geboren, dat mijn heer regenten er geen bezwaar tegen hebben." [ citaat nodig ] Het bezwaar tegen Somerset was dat hij een achterneef was van Henry V via de gelegitimeerde Beaufort-lijn, verwekt door John of Gaunt.


Owen Tudor - Geschiedenis

Door Nathen Amin

De Welshe en Engelse geschiedenis is bezaaid met romantische figuren, dappere en dappere krijgers gezegend met een aangeboren gevoel voor ridderlijkheid en moraal die ervoor zorgen dat hun naam voortleeft in de annalen van de geschiedenis. De belichaming van zo'n personage is ongetwijfeld koning Arthur, de mythische prins die alle latere koningen zouden nastreven. Tientallen middeleeuwse mannen, geïnspireerd door de vele hervertellingen van Arthur en zijn ridderlijke ridders, probeerden evenzeer dergelijke persona's aan te nemen in een poging hun leven te vervullen volgens het sacrament van ridderlijkheid. Owain ap Maredudd ap Tudur was zo'n 14e-eeuwse man, gezegend met humor, romantiek en krijgshaftig talent, evenals de nobele achtergrond die nodig was om als een ridderlijke ridder te worden beschouwd.

Zoon van een outlaw

Owain ap Maredudd werd geboren rond 1400, hetzelfde jaar dat de neef van zijn vader Maredudd, Owain Glyndwr, in opstand kwam tegen de Engelse overheersing en het is mogelijk dat het kind werd vernoemd naar zijn nobele achterneef. Tegen de tijd dat Owain 6 was, waren de opstand en de droom van de onafhankelijkheid van Wales bijna overwonnen en was zijn vader dood. Sommige verhalen beweren dat Maredudd daadwerkelijk naar de bergen van Snowdonia vluchtte nadat hij een man had vermoord en inderdaad zijn zoon meenam, terwijl andere verhalen beweren dat hij naar Londen was gevlucht om zijn huishouden op te voeden nadat het familiefortuin en de reputatie onherroepelijk waren beschadigd door de instinctieve maar uiteindelijk verwoestende alliantie met Glyndwr. Maredudds oudere broers Rhys en Gwilym speelden een integrale rol in de opstand van Glyndwr, die begon met hun hinderlaag op de troepen van koning Hendrik IV toen hij aankwam in hun geboorteland Anglesey, vastbesloten om wraak te nemen op delen van de bevolking en de plaatselijke steden in een openlijke vertoon van krijgskracht en gezag. De imposante troepenmacht van Henry IV worstelde terwijl hij voortdurend werd aangevallen door de guerrillacampagne van de Tudor en werd gedwongen zich vernederend terug te trekken naar de veiligheid van de marsen. Verbitterd door deze ontmoeting vaardigde Hendrik IV een proclamatie uit waarin hij poogde elke rebel die zijn wapens liet vallen gratie te verlenen. Een voorbehoud bij deze gratie was dat drie mensen in het bijzonder werden uitgesloten van gratie - Owain Glyndwr, Rhys ap Tudur en Gwilym ap Tudur. De oudere broers gingen vervolgens door met het veroveren van een van de belangrijkste forten van de koning in Conwy op 1 april 1401.

Hoewel Maredudd als gevolg van de opstand nu buiten de wet was gesteld, was hij onder de vorige koning een ervaren plaatselijke ambtenaar geweest, die een lange traditie van familiedienst aan de heersende vorst voortzette, of het nu Engelse of Welshe prinsen waren. Hij had gediend als rhaglaw van Malltraeth van 1387 tot 1395, burger van het nabijgelegen Newborough en uiteindelijk als escheator van het eiland Anglesey zelf tussen 1388 en 1391. Deze titels en gronden zouden echter verbeurd worden verklaard na de opstand en na de dood van eerst Maredudd en vervolgens zijn broers Gwilym en Rhys, werden de Tudor-familie effectief geruïneerd als een Welshe adellijke kracht. Uit de beperkte beschikbare informatie blijkt dat Maredudd in 1405 als schildknaap van de bisschop van Bangor in dienst was van de opstand, maar men vermoedt dat hij in 1407 was gestorven. Nogmaals, de omstandigheden hieromtrent zijn frustrerend bijna onbestaande, maar hij wordt na deze datum niet meer genoemd. Maredudd slaagde erin te trouwen net voor het uitbreken van de opstand en als gerespecteerde functionaris was hij destijds een verbintenis aangegaan met Margaret ferch Dafydd, dochter van de heer van Anglesey. Het was door deze verbintenis dat hun zoon werd geboren in 1400, net toen de wereld om hen heen instortte en vol gevaar en onzekerheid werd. Hoewel dit niet de ideale omstandigheden waren om een ​​kind op te voeden, hielden ze vol en doopten het kind Owain ap Maredudd, de man die binnenkort de enige mannelijke overlevende zou worden van de dominante dynastie van de Penmynydd Tudur, die binnen tien jaar werd verpletterd als gevolg van de Onafhankelijkheidsoorlog .

Er is een gebrek aan informatie over de exacte omstandigheden rond het vroege leven van Owain, maar wat duidelijk lijkt, is dat hij op zevenjarige leeftijd aan het Engelse hof van Hendrik IV was om een ​​pagina van de King's Steward te worden. Dit lijkt misschien ongebruikelijk aangezien zijn vader, ooms en neven vochten tegen Hendrik IV in de Welshe Onafhankelijkheidsoorlog, maar het feit blijft dat het aan het hof was waar elke ambitieuze man moest zijn om een ​​fortuin te verdienen en met de Tudur's op het onherstelbare pad naar een catastrofale ondergang, was Londen de enige plaats voor Owain om realistisch te worden gepositioneerd om vooruit te komen. Net als alle Welshmen in deze moeilijke periode, zou Owain een toekomst hebben gehad in Wales onder strikte, harde en onderdrukkende wetten die waren opgelegd door de bittere koning Hendrik IV en hoewel zijn Welshe nationaliteit het niet gemakkelijk zou hebben gemaakt om zich aan te passen aan het leven in Londen of aan geaccepteerd te worden onder de lokale bevolking, met de juiste begeleiding en beschermheer was er in ieder geval de mogelijkheid om een ​​redelijk leven te verdienen. Tegen de tijd dat Owain een tiener was, zou hij als een bekwame adolescent zijn geaccepteerd als onderdeel van het leger van de koning en het is een mogelijkheid dat hij actie heeft gezien in of op zijn minst rond de beruchte Slag bij Agincourt in 1415. Tegen die tijd was de koning Henry V en de moedige en krijgerachtige heerser namen persoonlijk deel aan het leiden van zijn leger naar een onsterfelijke overwinning op de Franse strijdkrachten. Welke rol Owain ook speelde in de strijd, of dat hij er daadwerkelijk was, kort nadat hij werd gepromoveerd tot de functie van "Squire", een status voor jongens rond de leeftijd van 14 of 15, waarbij ze in wezen leerling-ridders waren.

Een schildknaap had veel rollen die hij moest vervullen voor de specifieke ridder waaraan hij was toegewezen, rollen vergelijkbaar met die van een dienaar, maar meer in overeenstemming met het algemene doel om zelf ridder te worden. Typische rollen zijn onder meer de schilddrager van de ridder zijn, voor het harnas en de paarden van de ridder zorgen en de ridder vergezellen tijdens gevechten of uitsparingen. Een ridder zou veel van dergelijke schildknapen hebben en ze zouden allemaal even proberen indruk te maken op hun weldoener om zichzelf te dubben om een ​​mythische en gedecoreerde ridder te worden. Er is weinig anders bekend over zijn leven in deze periode, maar het lijkt erop dat hij rond mei 1421 opnieuw in Frankrijk aanwezig was in dienst van de prominente Sir Walter Hungerford, een Engelse edelman en baron die een sleutelrol speelde als de King's Steward in de oorlogen met de Fransen. Zijn naam in deze periode werd gegeven als Owen Meredith en op de leeftijd van ongeveer 21 zou deze periode zijn eerste serieuze kennismaking met oorlogvoering zijn geweest. Het was ook rond deze spannende maar gevaarlijke tijd, hoewel de exacte datering moeilijk te verifiëren is, dat hij in dienst trad van de pas weduwe koningin Katherine van Valois, de overlevende echtgenote van de onlangs overleden koning Hendrik V. Deze functie zou misschien de hoogste positie die een man van Owains achtergrond zou kunnen bereiken en is hoogstwaarschijnlijk een functie die hij bekleedde vanwege zijn dienst aan de 1st Baron Hungerford, die van juli 1415 tot juli 1421 zelf rentmeester van het King's House was geweest. Zijn rol was als hoeder van de koningin's kleerkast toen ze in Windsor Castle woonde en de rol betekende in wezen dat hij de controle had over de kleermakers, dressoirs en al het andere met betrekking tot haar garderobekamer. Het was ook zijn taak om alle inventarissen van de jurken te beheren en ervoor te zorgen dat alle kleding die werd aangenomen, naar tevredenheid werd verantwoord bij teruggave. Zijn aanwezigheid zou er ook voor zorgen dat juweeldieven werden ontmoedigd, een veel voorkomend verschijnsel gezien de weelderige aard van de garderobe van een koningin.

Echtgenoot van een koningin

There exists no evidence to support how exactly Owain ap Maredudd and Katherine of Valois met, although as a member of her household it is a possibility they would have had some interaction in his role as Keeper of her Wardrobe. Many apocryphal accounts exist to suggest the various ways they met and fell in love although these are generally discredited by serious historians as mere fancy of a more romantic later period. One such account states that Owain was river bathing in the summer sun and Katherine, upon seeing the handsome and tall Owain in the bare flesh, swapped clothes with her maid to introduce herself without betraying her high station. Owain apparently came on too strong after becoming besotted with her and accidently cut the cheek of the ‘maid’ thus ending the lust-driven moment. The next morning when waiting on the Queen as per usual, Owain became aware of the cut on Katherine’s cheek and at once realised with whom he had been with the previous day. The couple reconciled and thus began their loving and loyal relationship. A second story persists which claims that the lowly commoner Owain was intoxicated at Windsor Castle during a typical medieval ball and feeling unsteady on his feet whilst dancing, he tripped and fell into the lap of the seated Queen Katherine. Whichever way Owain first met his future Wife, in the words of 15 th Century poet Robin Ddu of Anglesey he “clapped his ardent humble affection on the daughter of the King of the land of wine” and they both fell deeply in love. Robin Ddu originated from the heartland of the Tudor family on the island of Anglesey and as an acquaintance of Owen Tudor it is very possible that he would have retrieved his information directly from the source, or at least have been privy to the information of those close to the couple.

Writing during their grandson’s reign and thus taken with a degree of cynicism surrounding the intention and plausibility of the words, the Italian historian Polydore Vergil wrote: “this woman after the death of her husband…being but young in years and therefore of less discretion to judge what was decent for her estate, married one Owen Tyder, a gentleman of Wales, adorned with wonderful gifts of body and minde, who derived his pedigree from Cadwalleder, the last King of the Britons”. Again due to the clandestine nature of their relationship, as it needed to be as a consequence of the parliamentarian restrictions on Katherine, the date of their actual marriage is unclear but is generally accepted to have been around 1429-1430. Living away from court may have certainly aided in keeping their relationship secret along with some loyal staff whom had pledged their devotion to the couple above that of the strict law of the land. Although such a secretive existence under the threat of constant exposure must have stressed the young and daring couple, their surreptitious marriage prospered without interference. The marriage itself was kept secret due to necessity, after all not only had the Queen broken the act by proceeding without the King’s consent but she had certainly married beneath her privileged and royal station. In 1430 their son Edmund was born at the couple’s Hertfordshire manor Much Hadham House and was followed by Jasper a year later at the Hatfield home of the Bishop of Ely. The following years also brought a third son called Owen and latterly the couple’s first daughter of whom unfortunately there is little known.

Although it seems incredible these days that a full term pregnancy could be comfortably hidden, it must be stressed that in such a period these country retreats operated completely independent of the main Court and were run by servants dependable to those at the top of the local hierarchy. Furthermore the baggy loose-fitting nature of 15 th century clothing would have helped conceal such a prominent physical feature such as pregnancy and was regularly utilised in cases where a female had conceived a bastard child. Secrets may not necessarily have been kept in a devious and underhanded manner, but being so far removed from those in power certainly helped prolong the status quo. It must be noted however that although the general public could be relatively sheltered from the matter it is likely that at least some of the main councillors knew of Katherine’s condition and her morganatic marriage. She was particularly noticeable in her absenteeism from the coronation of her son Henry VI as King of her native France at the Notre Dame Cathedral in Paris in December 1431, unlikely to have been an event that she would have willingly neglected to attend and more probably an event from which she was excluded from as punishment for her indiscretion. Particularly of significance around this period was Owain’s granting of “the rights of Englishmen”, a constitutional status conferred upon him that helped free him from the harsh penal restrictions placed upon all Welshmen in the post-Conquest period. Indeed it was still illegal for a Welshman to own a property in England or to marry an Englishwoman.

Although this denizenship was certainly more than the majority of his fellow Welshmen received apart from high ranking subjects whom had proved their worth to the crown during active military service against the French, he was still not granted the full rights. Owen was still barred from becoming a burgess as well as finding himself categorically restricted from holding a crown office in any city, borough or market town in the land. Although he was given permission to acquire land, bear arms, inter-marry with an Englishwoman and run a marital household the fact he still had some restrictions held over him may point to a level of suspicion directed towards him from the authorities. The Welsh, and therefore Owen, were clearly not people to be trusted. It was also possibly around this time that Owain ap Maredudd became Owen Tudor or at least began to be unofficially referred to as this. Undoubtedly his Welsh patronymic style would have caused issues in England for accountants and administrators unused to such a naming system and due to this confusion he had previously been referred to in various ways as Owen ap Meredith, Owen Meredith, Owen ap Tudur and so on. Whether it was through his own choice or through a misattribution by a muddled scribe his name was anglicised to Owen Tudor. What is curious about this action is that it was Tudur that was taken as his surname as opposed to Maredudd, Tudur of course representing the name of his grandfather as opposed to his father. Whilst perhaps not something that particularly caused much of an issue at the time for either Owain or his associates, it did have a direct consequence only a few generations later when the family ascended to the throne of England as the House of Tudor. Children in schools up until the present day very easily could have been studying “The Meredith’s” in history classrooms across the World. It was this name that was subsequently passed onto his own children in the English tradition of surnames passing from the father.

Whilst Edmund and Jasper appear to have been initially brought up by their parents, it would appear that the third brother may have been raised by Monks as unlike his brothers he spend his live serving God at Westminster Abbey and has never been recorded as living with his elder siblings. It was this third son of the brood whom was shown favour by his nephew King Henry VII later in his life when, in one particular instance in 1498, he was gifted the reasonably high sum of £2 by his brother’s son from the Royal Privy purse, recorded for posterity as “Owen Tudder”. When the monk Owen passed away not too long after this favour was shown, donations were also paid to Westminster Abbey to pray for his soul as well as the bell tolling to signify the end of this devout uncle to the King. Whilst Owen the Monk may not have been as great a figure to the religious consciousness of Henry Tudor in the way the King’s treasured half-uncle Henry VI would prove to be, he was nonetheless treated with respect by his illustrious nephew in life and death.

It was whilst heavily pregnant with yet another child that Katherine began to feel ill and she subsequently entered Bermondsey Abbey just south of the Thames, where she gave birth to another daughter Margaret on 1 st January 1437. It is a possibility that Katherine was aware she was dying from a fatal disease hence why she felt the need to seek the sanctuary and help of the Abbey nuns in South East London. It may also be a likelihood that far from going willingly to the Benedictine Abbey, she was in fact banished to the Abbey after her marriage was finally uncovered by the King or the Regency Government. As there is a lack of documents from the period to study the circumstances of the marriage will always be shrouded in mystique and doubt, particularly on the issue of when the Council finally became aware of the marriage and whether or not she was in fact banished to the Abbey. Of course it is also plausible that the Council were in fact already aware of the marriage by this point and she merely retired to the Abbey to help ease her pain from the disease that was ravaging her body, possibly terminal cancer or a tumour. Katherine of Valois, mother, sister, wife and daughter of Kings, passed away a few days later on the 3 rd January 1437 and her new born child following not long after. Regardless of her status at time of death and the possibility that she had scandalised the crown by marrying a commoner, the indisputable fact remained that Katherine was King Henry VI’s natural mother and therefore she was granted the royal prerogative of the right of burial at Westminster Abbey. She was interred and laid to rest next to her first husband Henry V in the Chantry Chapel, a sacred corner of the historic Abbey which had attained an esteemed reputation as the resting place of England’s revered warrior King.

Whilst Katherine was alive, Owen was safe from the Regency Council and any enemies he may have accumulated but as soon as she passed he found himself vulnerable and utterly exposed. His status as a commoner without any considerable estates or financial worth also proved to be a major disadvantage to his cause, a minor irritant easily crushed by those of a greater status. Clearly aware of the fate that befell him should he answer an urgent summons to court to answer charges relating to breaching the act regarding his marriage without the necessary and legal kingly consent, the wily Owen disregarded the promise of safe conduct and the Welsh adventurer instead sought sanctuary with some Monks in Westminster. Perhaps determining that no good could come from a life spent hiding like his namesake cousin Owain Glyndwr and courageously facing his noble adversaries, Owen managed to acquit himself of all the trumped up charges he faced and was subsequently set free as according to the law. Perhaps eager to escape any lingering hostility and to possibly mend a broken heart Owen began to make his way back to his native Wales, however he was tracked on the way, arrested by his pursuers and found himself officially charged once more by a council eager to punish him for deeds they clearly considered punishable. All of his possessions were seized and he was imprisoned in the notoriously dreary and tough Newgate Prison in the City of London to await punishment.

Robin Ddu again took to his craft to publicly admonish those whom he felt had wrongfully punished his beloved Owen. He loudly exclaimed that this Tudor was “neither a thief nor a robber, he is the victim of unrighteous wrath. His only fault was to have won the affection of a princess of France”. After briefly escaping from custody along with his chaplain and servant at the beginning of 1438 the group were returned to prison in March to continue their sentence before being transported to Windsor Castle. He would remain there until he was bailed in July 1439 with a notice to appear before the king on November 11 th that year or at any time the King requested. On November 12 th he was unexpectedly pardoned of all charges which suggests he had appeared in front of the king as requested to do so and received his royally sanctioned acquittal. The initial offence was still not mentioned at this point so there still remains a degree of doubt over what exactly Owen Tudor was being punished for although it is reasonable to expect that it was to do with his secret marriage, such was the determination of the council to punish him. Owen Tudor walked free from prison without a wife to begin the second period of his life as a chivalric gentleman, dutiful father and loyal step-father to his King.

The King granted Owen by “especial favour” an annual pension from his own privy purse and was certainly treated favourably by the monarch. Any past bitterness at Owen’s relations with the King’s Mother were certainly forgotten by the kind and personable Sovereign and the Welshman lived on the periphery of court life within the King’s Household. Owen himself was present with many other knights for the witnessing of a charter which was signed in the favour of the prominent Duke of Gloucester in 1440 and was even granted some further land in Surrey two years later in 1442, demonstrating his new, secure position at the court of his stepson. He was also given four further substantial grants by his generous stepson in the form of separate £40 gifts, the first in October 1442 followed by those afforded to him in February 1444, July 1444 and finally September 1444. Additionally an “Owen ap Maredudd” appears to have been included in the court party that journeyed to France in 1444 to bring back the young Margaret of Anjou, the King’s new Queen and although there is no resolute evidence that this was the same man the rarity of such a name around the court makes it almost a certainty this dutiful Welshman was the King’s dear and diligent stepfather. Over the next decade and a half Owen seems to have faded into obscurity for his whereabouts have not been recorded and it is probably that he was away from court tending to his estates, possibly in his native Wales. What is clear is that he would have been heartbroken in 1456 when his eldest son Edmund died at Carmarthen shortly after a skirmish with Yorkist soldiers after which he had been imprisoned. His son was only 26 when he died although he did leave behind Owen’s first grandchild, the young Henry, Earl of Richmond.

Father of a Dynasty

Returning to notice at the outbreak of the Wars of the Roses, Owen was present at a Lancastrian Council meeting in 1459 where he, along with his son Jasper, he stood at the King’s side and swore undying loyalty to his Sovereign Lord and stepson King Henry VI. Both were issued with new estates, Jasper with one of the Duke’s castles and Owen with various manor estates in the Home Counties. Owen himself had also been knighted and was at one point a Deputy Lord Lieutenant and Warden of the Forestries. He had also been granted a further annuity of the substantial figure of £100 from the Royal coffers as well for his service. A Welshman whom had a renowned charisma, he also had seemingly not lost his touch with the opposite sex for he also fathered an illegitimate son around this time whom was called David Owen, or possibly Dafydd ap Owen in the Welsh patronymic style. This half-uncle of King Henry VII was shown royal favour in 1485 and attained the rank of Knighthood primarily due to his kinship to the new king.

Although initially unnamed as being present at the various battles between Yorkist and Lancastrian troops during 1460 and 1461, Owen played an integral part in a battle that took place in the Welsh marches on February 2 nd , 1461. In fact, it was to prove his final stand. Both armies came face to face at a small hamlet called Mortimer’s Cross in Herefordshire, roughly six miles north-west of Leominster and deep in the traditional heartland of the Mortimer-York family that the Tudor’s were fighting. Aware that victory was out of grasp after the early exchanges, the Lancastrian army broke ranks and Owen Tudor was eventually captured south of the battlefield whilst looking for a route to escape. An elderly gentleman of around 60-years-old at his time of capture, age may have played a part in Owen Tudor’s failure to escape and amongst the men he was detained by included the Tudor’s longstanding foe Sir Roger Vaughan, kinsman of William Herbert. Despite the joyous occasion of another Yorkist victory, a bitter and still grieving Edward no doubt felt this was an ideal chance to exact a measure of revenge for the death of his own father and brother at a previous battle and promptly ordered that Owen be executed in the nearby township of Hereford. Owen for his part didn’t believe that the execution would be carried out due to his close familial relationship with the Lancastrian royal family and accordingly was relying on his worth as a captive to win him a late reprieve.It was only as he was placed on the execution spot in Hereford’s High Town and his doublet torn from his neck that Owen grasped the realisation that he was to die imminently.

Rather than wailing or begging for mercy like many whom found themselves reduced to trembling wrecks at the moment of their enforced death, Owen Tudor was praised for taking his sentence meekly, obediently and humbly whilst unquestionably considering himself as adhering to the chivalric code he had always strove to honour. Regrettably for the aged and gallant Owen, chivalry was rapidly becoming a remnant of a bygone era, particularly during the height of this bitter dynastic quarrel, and he himself had become the latest victim of a bloody dispute rife with treachery and bereavement. Owen was reputed to have referred to his long-dead wife just before the axe came crashing down upon his neck when he proclaimed “that head shall lie on the stock that was wont to lie on Queen Katherine’s lap”. After the execution was completed a local madwoman recovered the head and spent a lengthy amount of time calmly brushing his hair and washing the blood away from the crimson-covered face, whilst surrounded the entire time by flickering candles in an almost ritualistic scene. The great adventurer and the swashbuckler whom had invigorated and resurrected his ancient Welsh family was no more. It was a sad end to a life that he had certainly fulfilled to its potential, from his obscure beginnings as the fatherless progeny of a failed North Welsh dynasty to the husband of a Queen. Perhaps intentionally due to the final resting place of his son Edmund, Owen was also buried in a Greyfriars Franciscan Church just outside the border town where he was put to death. Depressingly nothing exists today of his final resting place, the monastery closed under the Dissolution of the Monasteries in 1538 and falling into a steep decline shortly thereafter. Unlike his son Edmund, it seems the grave of this brave and courageous family patriarch was not considered worth saving by his prestigious descendent King Henry VIII and the remains are seemingly lost to us for posterity.

Owen Tudor lived his life as a soldier of fortune, a man born into a family which had lost everything and had no prospects. Through his own wit and character he had managed to claw himself up from this lowly beginning to become the husband of the Queen and reviver of his family’s destiny. Owen’s adventures from the hills of Snowdonia to the Royal Palaces of London are often remembered for initiating the start of the House of Tudor which would become a Royal House with the ascension of his grandson Henry Tudor to the throne of England in 1485. In under a century, this family had climbed from minor outlaws in the darkest parts of Wales to the throne of the Kingdom, an incredible and certainly unrivalled rise for which Owen Tudor was greatly responsible. As a Soldier he was tough, brave and believed in chivalrous behaviour. As a man he was handsome, romantic and courtly. Owen Tudor was a proud Welshman, descended from the most prestigious of his small nation’s great leaders, including Hywel Dda and Rhodri Mawr and epitomised the incredible rags to riches rise that has always made popular reading throughout the generations. Owen Tudor, son of Outlaws and Father of Kings, your name remains immortal.


6 thoughts on &ldquo David Owen – another Tudor &rdquo

David app Owen app meaning son of in the Welsh language was a traitor like all the traitors that left the field of Bosworth on 22 day of August 1485. Henry the bastard did not raise a finger in that one sided battle.Yes he forecast victory because his whore of a mother had married Lord Stanley whom had informed Richard that he would fight on the Kings side. Richard took one of Stanleys sons as hostage knowing the danger that was real. Stanley laughed and said kill him for I have another son. know that no one even today can place a sin against poor Richard who made many good changes in law in his short two years as King. If the nephews had to be silenced or return with armies to bring again Civil war into our midst did Richard do this? We have only a loose sheet of writing from the estranged Thomas Moore to place this doubt in our minds. Yet his nobles many of them bribed by promises of power left our true King to fight alone to the very death as the lion he was. Bastards all off them whos souls must be fed to the dogs of Hades as the traitors of my family. It took a Parr lady to settle the score in her own way as Henry the bastard thought he had ethnically cleansed all Nevil and Parr supporters of the House of York when his big fat son married one of the last real Parr ladies alive then. She made certain all Nevil and House of York families came back from France and Henry never caught on to her loyal work. One did and she escaped his clutches and converted Henry V111 into a loving husband by stealth and by whit. If Richard knew that both princes had been born out of wedlock as his brother King Edward had married in secret the Talbot girl long before he secretly married Woodvile. So why did he have to kill these boys? If he did then he thought deeply of danger. The boys with Richards son had played with their favourite uncle Richard at Middleham and at Sheriff Hutton many times before it all went wrong when Woodville murdered her husband and gave her family full power to run all Britain. Many ifs here but that is how I have come to see what really happened.

Kevin, I appreciate the lingering resentment at how Henry VII gained the throne, and the dynastic propaganda that ensued.

But this was a long time ago, and one might equally argue that William I had no right to be Duke of Normandy, let alone King of England. For that matter, his relatives on the Breton side had much stronger legitimate claims to the English crown, and to Normandy, than he had.

Indeed, the Plantagenet ancestors became Counts of Anjou only because, by their own admission, one of their forefathers had been exiled from Brittany for a grievous crime.

Gong back further, the Franks betrayed the Romans by invading Gaul, deposing Syagrius and then attacking Rome’s last loyal allies in the West, the Britons of Armorica. This is also what enabled the Saxons to get a firm footing in Britain.

The true kings and queens of England, if such there be, are the Breton sovereign house. Their status as the eldest legitimate ruling house in Europe is implicitly acknowledged by the English monarch, indeed most of the monarchs of Europe, wearing ermine in their coronation robes, and by the ermine band in the coronets of the aristocracy.

I for one have grave misgivings about every de facto English monarch from John onwards.

Some interesting ideas here – are you sure you don’t approve of novels? While the approved histories definitely wouldn’t accept this I have the feeling that with the right prose style you could give Philippa Gregory a run for her money. And I guess one of the reasons for that is because you’re committed to the Plantagenet cause.

Hm. I have to say that Margaret Beaufort being a whore is a first. Everyone is entitled to their opinion of course, but I can’t say that I would deem to truly know anything about anyone, much less from 600 years ago, and if indeed I were to speculate, it would happen after reading historical accounts written by others, and we all know how that can go. However, it is nice to see such interest and strong feelings, regardless of what I happen to think.

Julia, have you written an article on Arthur Plantagenet, paternal half-brother of Elizabeth of York?

Not yet – my problem is that i’m not always logical in my approach. It depends what I’m teaching or reading at the time. I shall, however, add him to my list – I also want to look at Richard III’s illegitimate son.

Laat een antwoord achter antwoord annuleren

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Lees hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.


Owen Tudor, c.1400-1461

Owen Tudor (c.1400-1461) was a member of an ancient Welsh princely family, related to Owain Glyn Dwr. His secret marriage to Catherine of Valois, Henry V's widow, brought him to national prominence and he became the founder of the house of Tudor.

Owen's grandfather was Tudur ap Goronwy. He married Margaret, the daughter of Thomas ap Llywelyn ab Owain, the last male heir to the princes of Deheubarth. Margaret's sister was the mother of Owain Glyn Dwr, making him Owen Tudor's cousin. Owen's father Maredudd ap Tudur took part in Glyn Dwr's revolt, and it would appear that Owen got a position at the English court in the aftermath of that revolt. He changed his name to Owen Tudor, taking his grandfather's name as his family name, and in 1432 was granted the rights of an Englishman.

Owen is first mentioned in English service in 1421 when he joined the retinue of Sir Walter Hungerford, steward of the king's household. At this stage he appeared as Owen Meredith. His early role at court is unclear, as are the circumstances of his meeting with Catherine of Valois. A variety of traditions exist, including one that he attracted her attention while swimming and another that he fell into her lap while dancing.

Queen Catherine became a widow in 1422, and was soon rumoured to be involved with Edmund Beaufort, a nephew of Bishop Henry Beaufort. This may be the reason that a law was passed in 1427-8 that made it illegal for a dowager queen to marry without the permission of an adult king. At this stage Henry VI was only a child, and so no such consent was possible.

However Owen and the Queen met they were soon in a relationship, and at some point around 1430 they secretly married. The marriage became rather less secret when the queen fell pregnant, and she gave birth to at least four of Owen's children - Edmund, Jasper, Owen and a probable daughter. Even so the marriage remained relatively unknown until Catherine's death in January 1437.

After the Queen's death Owen was summoned to court by Humphrey, duke of Gloucester, to answer the charges that he entered into an illegal marriage. He was granted a safe conduct but chose to seek sanctuary at Westminster. He was released, but arrested while returning to Wales. Under the law of 1427-8 his goods were forfeited - at this stage Tudor was a relatively poor man, and his possessions were valued at £137 10s 4d. He escaped from Newgate early in 1438 but was recaptured and taken to Windsor Castle in July. A year later he was released, on a £2000 recognizance (essentially on bail), and on 12 November he was officially pardoned. Although Owen and Catherine's marriage had broken the law of 1427-8 it was recognised as a legitimate marriage, so their children were in turn legitimate.

After his release Owen became a member of Henry VI's household. His son Owen became a monk, while Edmund and Jasper were in the care of Katherine de la Pole, abbess of Barking and sister of the earl of Suffolk.

The Tudors were well treated by Henry VI, and became loyal Lancastrians. In November 1452 Edmund was made earl of Richmond and Jasper was made earl of Pembroke. They were recognised as half-brothers of the king.

The Tudor claim to the throne came through Edmund's marriage to Henry's cousin Margaret Beaufort. Their son Henry Tudor thus had a distant claim to the throne through his mother, who was descended from Edward III's son John of Gaunt, but it was only the slaughter of better qualified claimants during the Wars of the Roses that turned the obscure young Henry Tudor into the Lancastrian claimant.

Owen Tudor wasn't active in the political or military crisis of 1455. His son Edmund died in 1456, and his son Henry was born posthumously. This left Jasper Tudor as the active head of the house. He had been present with the Royal army at the first battle of St. Albans, and fought on the Lancastrian side during the struggles of 1459-61. Owen did receive some lands forfeited by Yorkists in 1459.

Owen Tudor chose the wrong moment to fight. Late in 1460 Richard of York attempted to claim the throne but was rebuffed. A compromise was agreed, the Act of Accord, in which Henry remained on the throne, but York was accepted as his heir. This meant that the young Prince Edward was disinherited, and that helped trigger pro-Lancastrian revolts around England and Wales. Jasper Tudor (with James Butler, earl of Wiltshire and Ormond) raised an army in Wales, and was joined by his father. Elsewhere the Lancastrians were victorious - York was killed at Wakefield in December 1460 and Warwick was defeated at the second battle of St. Albans (17 February 1461) - but their Welsh army ran into the best commander on the Yorkist side, York's son Edward, earl of March (soon to become Edward IV).

On 2 February 1461 Pembroke and Wiltshire attacked Edward at Mortimer's Cross, and suffered a defeat. Pembroke and Wiltshire escaped, as did many of their men, but Owen Tudor was not so lucky. He may have commanded the Lancastrian right, and was captured during the battle. A few days later he was beheaded at Hereford. He was said to have refused to have believed that he would be executed right up until the last moment, and his last words were 'that head shall lie on the stock that was wont to lie on Queen Catherine's lap'.

The eclipse of the house of Lancaster in 1461 meant that Owen's son and grandson would spent most of the next twenty years either fighting in Wales or in exile, but in 1485 Henry Tudor was mount a successful invasion, landing in Wales before defeating Richard III at Bosworth Field. Owen's grandson would thus become Henry VII, and found the Tudor dynasty.


Owen Tudor

Owen was an early settler of Windsor. He and his son Samuel began the settlement on the east side of the Connecticut River, at Windsor, about 1677. Owen Tudor sold property in Windsor to John Moses in 1649. A DIGEST OF THE EARLY CONNECTICUT PROBATE RECORDS. 1687 to 1695.

Marriage 1 Mary LOOMIS b: ABT 1620 in England

Married: 13 NOV 1651 in Windsor, Hartford Co., CT

Residence 1645 Windsor, Hartford, CT

Page 111 Name: Owen Tudor Location: Windsor Invt. ?294-07-00. Taken 3d March, 1690-1, by John Moore sen. and John Porter. Will Nuncupative. John Loomis, aged about 39 years, Testifieth & saith: I was watching with Owen Tudor sen. about 3 nights before he dyed, & I Judged him to be in his right mind, & He declared to me and others that the girls should have ?10 apiece, & Samuel & Owen should have the rest, only Samuel should have a double portion & further Sayeth not. Rosamond Elmer Testifyeth the same. Abraham Colt testifyeth the same. Court Record, Page 27--March, 1690-1: Will proven & ordered to be recorded. See W. R., also "Lands," Sec. State Office: Owen Tudor & Mary Skinner were married 13 November, 1651. Samuel Tudor, son of Owen Tudor, born 5 December, 1652. Sarah Tudor, daughter of Owen Tudor, born 5 December, 1652. Owen Tudor, son of Owen Tudor, born 2 March, 1654. Anne Tudor, daughter of Owen Tudor, born 16 October, 1657 Jane Tudor, daughter of Owen Tudor, born 16 October, 1657.

Abbrev: Winsor Ancient History Title: Henry Reed Stiles, <i>The History of Ancient Winsor</i> (Somersworth: New Hampsire Publishing Company, 1976) Page: Vo. II, blz. 767 Quality: 2 Abbrev: Gen. Reg. of 1st Settlers of NE Title: Genealogical Register of the First Settlers of New England (Family Tree Maker Online: GenealogyLibrary.com) Page: p. 292 Quality: 2 Abbrev: Gen of Ancient Winsor Title: Henry Reed Stiles, <i>Genealogies and Genealogical Notes of those Families which Settled Within the Limits of Ancient Winsor, Conn., prior to 1800</i> (New York: Charles B. Norton, 1859) Repository: Name: Google Books

Page: p. 816 Quality: 2 Abbrev: Historical Sketches of John Moses of Plymouth Title: Historical Sketches of John Moses of Plymouth (Family Tree Maker Online: GenealogyLibrary.com) Page: p. 121 Quality: 2 Abbrev: Savage's NE Dictionary Title: James A. Savage, <i>A Genealogical Dictionary of the First Settlers of New England</i> (Baltimore: Genealogical Publishing Company, 1965) Page: 4:340 Quality: 2 Abbrev: Winsor Ancient History Title: Henry Reed Stiles, <i>The History of Ancient Winsor</i> (Somersworth: New Hampsire Publishing Company, 1976) Page: Vol. I, p. 167 Quality: 2 Abbrev: Loomis, Desc. of Joseph Loomis in America Title: Loomis, Elias, Descendants of Joseph Loomis in America (Family Tree Maker Online: GenealogyLibrary.com published by Elias Loomis 1875, revised by Elisha S. Loomis 1908) Page: p. 127 Quality: 2 Abbrev: Savage's NE Dictionary Title: James A. Savage, <i>A Genealogical Dictionary of the First Settlers of New England</i> (Baltimore: Genealogical Publishing Company, 1965) Page: IV:340 Quality: 2 Abbrev: Tyler, W.S. Autobiography Title: Tyler, William Seymour, Autobiography of W.S. Tyler, DD, LLD (Family Tree Maker Online: GenealogyLibrary.com) Page: p. 281 Quality: 2 Abbrev: Porter Genealogy Volume I Title: Andrews, Henry Porter, Genealogy of the Descenants of Richard Porter, Volume I Family Tree Maker GenealogyLibrary.com (Saratoga Springs: G.W. Ball, Book and Job, 1893) Page: p. 8 Quality: 2 Abbrev: Loomis Descendants (Female Lines) Title: Elias Loomis, <i>The Descendants (by the Female Branches) of Joseph Loomis</i> (New Haven: Tuttle, Morehouse and Taylor, 1880) Page: p. 129 Quality: 2 Abbrev: Loomis, Desc. of Joseph Loomis in America Title: Loomis, Elias, Descendants of Joseph Loomis in America (Family Tree Maker Online: GenealogyLibrary.com published by Elias Loomis 1875, revised by Elisha S. Loomis 1908) Page: p. 127 Abbrev: Richardson & Ellsworth Title: Richardson, Ruth Ellsworth, Samuel Richardson and Josiah Ellsworth (Family Tree Maker Online: GenealogyLibrary.com) Page: p. 501 Abbrev: Savage's NE Dictionary Title: James A. Savage, <i>A Genealogical Dictionary of the First Settlers of New England</i> (Baltimore: Genealogical Publishing Company, 1965) Page: p. 112 Abbrev: Savage's NE Dictionary Title: James A. Savage, <i>A Genealogical Dictionary of the First Settlers of New England</i> (Baltimore: Genealogical Publishing Company, 1965) Page: IV:340 Abbrev: Tyler, W.S. Autobiography Title: Tyler, William Seymour, Autobiography of W.S. Tyler, DD, LLD (Family Tree Maker Online: GenealogyLibrary.com) Page: p. 281 Abbrev: NEHGR CD ROM Title: New England Historical and Genealogical Register (The New England Historic Genealogical Society & Broderbund Software, Inc.) Repository: Name: Kimberly L. Branagan's Library Baldwinsville, NY 13027 USA

Repository: Name: Kimberly L. Branagan's Library Baldwinsville, NY 13027 USA


10 Facts About The House of Tudor You Probably Didn’t Know

Now that we’ve brought you up to speed on the rich and storied history of the infamous House of Tudor, let’s see just how much about the Tudors you really do or don’t know.

As is the case with many things in life nowadays, history has become somewhat clouded over the centuries, and there have been a number of myths and misconceptions surrounding the House of Tudor that simply are not true.

To help clear things up and help you learn more about Henry de achtste and the rest of the Tudor House, here are 10 facts about the Tudors you probably didn’t know.

England Thrived Financially During Tudor Reign

Many people like to paint the House of Tudor as tyrannical beasts who looked down their noses on the general public, ruled with an iron fist, and made every decision based solely on greed and self-fulfillment.

The simple fact of the matter, though, is that during the Tudor reign, England thrived financially and became wealthier and more successful than ever.

As a result of this, the country was able to invest in better housing for the populace, as well as education.

Thanks to the finances generated during Tudor times, many schools and colleges were constructed up and down the country, helping to educate the next generation.

‘Bloody Mary’ Was Not Necessarily An Accurate Representation Of Mary I

During her reign, Mary I would become known as ‘Bloody Mary’ as she had 277 people burnt at the stake as a result of their religious beliefs and behavior.

Historians, however, believe that her reputation was the result of Elizabethan propaganda.

Instead, the general belief is that the nickname should instead have been given to Henry de achtste.

Gedurende Henry VIII’s reign, according to English Chronicler Raphael Holinshed, who passed away in 1580, during Henry’s 38-year reign, the number of people executed was believed to be around 72,000.

Back then, thousands of peasants were executed for crimes which, nowadays, would barely warrant a police caution.

The Tudors Were Unusually Tall

This next piece of info on the members of the House of Tudor might not necessarily be deemed important, but if nothing else, it will give you something to talk about the next time you’re at the pub or with your friends of the family.

Henry VII was 5ft 9 inches tall, yet his son, Henry de achtste was 6ft 2 inches. Historians believe he inherited this genetic trait from his grandfather, King Edward IV, who was a strapping 6ft 4 inches.

Catherine Parr was also a very tall lady for her time, standing at around 5ft 10 inches in height.

In fact, from the hundred of so skeletons of crewman discovered in the wreck of the Mary Rose, the average height was 5ft 7 – 5ft 8 which was still taller than the average male during that time.

Tudors Used To Preserve Meat With Salt

Just as we do today, the Tudors were big lovers of meat.

However, unlike us today, the Tudors did not have fridges or freezers to store their meat. So how did they stop it going bad? They preserved it with salt.

Salt preservation is a technique still used to preserve meat to this very day, yet back in Tudor times, virtually everybody who could afford meat would do it.

Mary I, Henry VIII, And Edward VI Were Not Actually British Monarchs

Though commonly referred to as British monarchs, Henry VIII, Edward VI, en Mary I were never actually officially Britons until Elizabeth I’s reign.

Upon the recommendation of Dr John Dee, Elizabeth I recognised the 3 aforementioned monarchs as Britons to help establish an Empire overseas, upon the legends of British monarchs over foreign realms.

Before being referred to as, and recognised as Britons, the monarchs were in fact English.

Students In Schools Learnt From ‘Hornbooks’

Despite the country being financially stable and investing money in education in the form of schools and colleges, back in Tudor times, there were very few books available to students.

These were very unusual contraptions which basically consisted of pages that displayed religious text, along with the alphabet, which were attached to wooden boards.

The name ‘hornbook’ came about because they finished off by being covered with a transparent sheet of cow horn.

Children Needed To Behave In Tudor Times

Terug in Tudor times, if you misbehaved in school, or around the home, you didn’t get detention or grounded, instead, you would get 50 strokes of the cane on various parts of your anatomy.

Wealthy parents of students would actually hire what was known as a ‘whipping boy’.

Bizarrely, if the rich child stepped out of line and was naughty, the whipping boy would receive the punishment on behalf of the wealthy child.

The idea behind this punishment for the whipping boy was that, as the wealthy child was normally a monarch, the status of his or her tutor was below them.

Instead, the tutor would punish the whipping boy, with the idea that seeing the whipping boy punished would motivate the wealthy child not to step out of line again.

Black Teeth Were Fashionable In Tudor Times

Now, black and rotten teeth are the exact opposite of fashionable, but in Tudor times, they were very much in fashion.

Back then, sugar was seen as a status symbol because it was expensive, and so only the rich could afford it.

The wealthy would consume so much sugar that it would rot their teeth and cause them to turn black. Remember, there weren’t any toothbrushes, toothpaste, regular trips to the dentists back then, so oral hygiene was virtually non-existent.

Because of the status symbol of sugar, however, having black teeth became fashionable because it showed others that you could afford an abundance of sugar, and signified your wealth.

Tudors Did Not Have A Long Life Expectancy

During the reign of the House of Tudor, as a result of a lack of medicine, healthcare, education, and knowledge, the average life expectancy of a person living in Tudor times was far shorter than people nowadays.

The average person living in Tudor times was lucky to make it to 40, as the average life expectancy was just 35 – 40 years of age.

Martin Jones

Royal Editor

With over 30 years in the field, Martin Jones is considered as one of the world's leading Royal Commentators. He and his team report on the latest news, announcements and events from various Royal Families all across the world.


Bekijk de video: Овен октября 2021таро прогноз (Mei 2022).